GG Hassan

Layla Hassan runde bijna veertig jaar het pension van haar familie bij het oude centrum van Amman, waar ze pelgrims, backpackers en langeafstandschauffeurs te eten gaf, en ze leerde tavla op de binnenplaats door elke man in haar straat te verslaan. Ze bracht vier kinderen groot tussen de keuken en het bord, en zweert dat het spel hen beter geduld leerde dan zij ooit had gekund. Ze heeft nog nooit een pip geteld. Niet één keer, in zestig jaar, en ze heeft er geen spijt van: ze kijkt naar het bord, ze weet wie er voorstaat, en niemand heeft haar nog de avond laten zien waarop het rekenwerk haar van gedachten zou hebben doen veranderen. Haar stenenspel is snel en zonder sentiment. Haar tegenstanders noemt ze de hele tijd mijn kind, hartelijk, en ze meent het, en terwijl ze het zegt haalt ze hen uit elkaar. In DMP is er helemaal niets te tellen, en dat beschouwt ze als het moment waarop het spel haar eindelijk gelijk geeft.