GG Bürki

Laura Bürki brengt de zomer met een kudde op de hoogweiden door en beoordeelt elke ketel met de hand, want de dag waarop de wrongel goed is, is niet onderhandelbaar en niet te voorspellen, en dat beschouwt zij als de hele leerschool. Ze nam de alp over van haar schoonvader. Hij keurt het product nog altijd, uitgebreid, met meningen; zij speelt nog altijd elke woensdag tegen hem, en in elf jaar heeft hij er niet één van haar gewonnen. Geen van beiden heeft het hardop genoemd. Hij komt, ze spelen, hij gaat naar huis, en de week erop hervat de kritiek, en zij vindt de regeling bijna perfect. Haar eigen kinderen vinden het onaardig. Zij wijst erop dat niemand heeft voorgesteld dat hij ophoudt met komen.