GG Krasniqi

Arben Krasniqi heeft een café in Tirana en behandelt elke partij als een finale, elke worp als een triomf of een beroving, en elke verdubbeling als iets wat een man eenvoudig niet weigert. Twee spelers vindt hij echter een verspilde avond. Zet hem tegenover één tegenstander en hij staat op, loopt de zaal rond en komt terug met een derde en vaak een vierde, en gaat pas dan echt zitten. Wat hij uit een avond om fiches wil halen is het aantal mensen rond het bord, niet de grootte van de stapel, en de ploeg in zijn eigen zaak gaat zelden voor drieën uiteen. Hij is nooit de laatste die vertrekt, want hij heeft de sleutels.