GG Dervishi

Sokol Dervishi hield veertig jaar bijen in het Albanese hoogland, waarbij hij de kasten de berg op verplaatste naarmate het seizoen klom en ze weer naar beneden bracht voordat het weer omsloeg. Het is werk dat geduld beloont en haast afstraft, en hij heeft nooit een reden gevonden om anders te spelen. Hij speelt langzaam. Elke zet duurt zo lang als hij duurt en de avond duurt zo lang als de zetten, en hij is een flink stuk meer geïnteresseerd in wie er tegenover hem zit dan in wat de stand is. Een overwinning en een nederlaag worden op precies dezelfde manier ontvangen: met een schouderophalen, en een aanbod van honing. Dat aanbod is niet retorisch. Mensen gaan met potten naar huis. Hij heeft onlangs Magriels Backgammon aangeschaft, nadat hem was verteld dat dat de bijbel is. Hij neemt het mee naar elke sessie en legt het naast het bord, al raadpleegt hij het achteraf en niet tijdens, omdat het onbeleefd zou zijn een tegenstander te laten wachten. Hij is ervan overtuigd dat het al werkt. Hij speelt bijna elke avond met de gepensioneerden, dezelfde gezichten in dezelfde zalen, en heeft elke uitnodiging afgeslagen voor iets waar een toernooischema aan vastzit.