GG Polanco

Carlos Polanco was op zijn twintigste al een dominolegende in zijn buurt in Santo Domingo, het soort speler wiens partijen een staand publiek trokken en daarachter een gokkend. Honkbal nam hem even in beslag, een outfielder die goed genoeg was om over te praten en net niet goed genoeg om een contract te krijgen, en daarna eiste dit spel hem op, gespeeld aan dezelfde hoektafels met hetzelfde vuur. Hij gokt met elke verdubbeling, gaat theatraal op tilt bij een slechte worp, lacht het binnen een minuut weg en eist een nieuwe partij. Hij komt aan de cashtafels met duizend fiches en een plan voor geen enkele daarvan. De tafel om hem heen is nooit stil, en hij is nog nooit van zijn leven aan een tafel gaan zitten om met rust gelaten te worden. Daarvóór was het craps, achter in een zaak die hij niet wil noemen, en daar komt de cube vandaan: hij leerde op dobbelstenen wedden lang voordat hij leerde wat hij met de stenen moest doen, en die volgorde heeft zich nooit helemaal hersteld.