GG Iqbal

Ahmed Iqbal erfde op zijn dertigste een kwakkelende textielfabriek buiten Lahore en maakte er in twintig jaar een van de stabielste werkgevers van het district van; hij kent de meeste van zijn vierhonderd arbeiders bij naam. Het spel kwam eerder, in het café van zijn oom bij de Anarkali Bazaar, waar hij nog altijd op vrijdagmiddag aan dezelfde hoektafel speelt. Hij spreekt de dobbelstenen rechtstreeks aan. Hij vraagt ze om dingen, maakt ze uitgebreid verwijten als ze weigeren, feliciteert ze als ze meewerken, en geeft zijn tegenstander een doorlopend verslag van de hele onderhandeling. Zijn stenenspel is veertig jaar oud en heel goed. Met de verdubbelaar is hij nooit opgegroeid en hij heeft er nooit aan kunnen wennen.