GG Muñoz

Diego Muñoz bedient de instrumenten van een observatorium in de woestijn, alleen in het donker, en catalogiseert veranderlijke sterren voor mensen die hij vooral kent als e-mailadressen. Eén keer per maand daalt hij af naar de stad, voor voorraden en voor zijn dochter. Hij houdt één notitieboek bij. De metingen van de nacht gaan erin, en elke match die hij verliest ook, in hetzelfde handschrift, op dezelfde bladzijde, ergens tussen een magnitude en een tijdstempel, en hij heeft nooit een reden gezien om die twee te scheiden. Een collega die het boek een keer leende, gaf het zonder commentaar terug. Elke nederlaag krijgt een nummer in dezelfde doorlopende reeks als de waarnemingen, zodat zijn verliezen catalogusnummers dragen. Hoe hoog de teller staat heeft hij niet gezegd, en niemand heeft het hem twee keer gevraagd.