GG Petrović

Marko Petrović graveert fijn rankwerk in staal in een werkplaats in Belgrado, ceremoniële klingen en presentatiestukken en af en toe een jachtgeweer voor klanten over wie hij niet praat, in een ambacht waarin één uitschietende burijn een opdracht van een maand verpest. Hij werkt alleen, met de radio uit, en dat doet hij al sinds zijn leermeester overleed en hem de werkbank naliet. Hij speelt daar en nergens anders. Deur dicht, gereedschap neer, dezelfde kruk, en niet 's avonds thuis en niet op een telefoon in een café, omdat de werkplaats de plek is waar zijn handen al weten dat ze voorzichtig moeten zijn. Elke zet gaat neer met de vastheid van een snede die niet opnieuw gemaakt kan worden. Het graveren, zegt hij, heeft zijn gezicht net zo goed getraind als zijn handen. Verzamelaars schrijven hem al jaren in het Engels en hij heeft altijd geantwoord — kort, en dan terug naar de werkbank.