GG Rahman

Ahmad Rahman verkoopt batik vanuit een pand dat zijn grootvader in 1952 huurde, in een straat waar de koffiehuizen nog altijd voor zonsopgang opengaan. Hij leerde het spel als tiener op hun versleten borden, onderwezen door gepensioneerde kantoorbedienden die speelden om kleingeld en eer, en hij hield hun stijl aan: alles op de stenen, geen gedoe met de verdubbelaar, luid en gezellig. Zijn tweede zoon draagt de naam van een tegenstander van de oude server, een man die hem elf keer op rij versloeg en daarna een hele avond uitlegde hoe. De zoon heeft het verhaal vaak genoeg gehoord om het zelf te vertellen. De man is het nooit verteld, en voor zover iemand weet heeft hij er nog altijd geen idee van.