GG Vuković

Milica Vuković draait potten in een atelier achter de hoofdstraat van Cetinje, centreert klei met de hand en op gevoel, en geeft een zaterdagles met een wachtlijst waar de stad geen verklaring voor heeft. Haar handen, zegt ze, leerden het eerder dan haar ogen. Ze opent het bord wanneer één bepaalde persoon in de lobby is, en op geen enkel ander moment. Meestal ook niet tegen hem: hij zit in een andere match en zij in de hare, en samen wisselen ze op een avond misschien zes berichten uit. Als hij er niet is, speelt ze helemaal niet, en ze heeft de regeling nooit uitgelegd aan wie ernaar vroeg. Ze legt zich in seconden vast en kan je achteraf niet zeggen waarom.