GG Aydin

Kerem Aydin rijdt een dolmuş over de kustweg vanuit Izmir, een route die hem toekwam samen met de vergunning van zijn vader, de vaste passagiers en een mening over elke sluiproute in de stad. Het busje vertrekt als het vol is, dus een flink deel van zijn dag gaat op aan wachten op de standplaats tot de laatste twee plaatsen bezet zijn. Dan speelt hij. Zes matches. Altijd zes, geteld, en als de zesde is afgelopen gaat de telefoon in zijn zak, of hij nu drie voor staat of drie achter, en niemand heeft hem ooit tot een zevende weten te verleiden. Hij beslist snel, omdat passagiers komen wanneer ze komen. Hij zegt bijna niets zolang het duurt en helemaal niets daarna.