GG Maes

Pieter Maes slijpt diamanten in Antwerpen, derde generatie aan dezelfde bank, en leest de hoeken en gebreken van een ruwe steen op het oog voordat hij slijpsneden zet die niet meer te herzien zijn. Hij loopt door de wijk naar zijn werk, knikt naar de helft ervan en vertrouwt zijn oog meer dan welke scanner het vak hem tot nu toe heeft verkocht. Hij speelt zoals hij slijpt. De zet gaat één keer neer, hij komt er in zijn hoofd achteraf niet op terug, en hij heeft gezegd dat een spel waarin niets ongedaan te maken is de enige soort is die het waard is om serieus te nemen. Oplettend en droog geeft hij elke zet de zorg van een slijper en geen enkele een tweede.