GG Černá

Tereza Černá onlarca yıl Krkonoše dağlarında bir dağ kulübesi işletti, üşümüş gelip karnı dolu giden yürüyüşçüleri doyurup barındırdı ve aynı teşekkür içgüdüsünü tahtaya taşır. Gösterilen her atıştan sonra, rakibininki kadar kendisininki için de teşekkür eder; bir maçta onlarca kez tekrarlanan ve hiç otomatik kulağa gelmeyen küçük bir nezaket. Yeni rakipler bazen onların iyi bir atışına nezaket gösterdiğini sanır ve aynı şeyi onun kendi atışından sonra da duyunca sessizce şaşırır. Bunu kümesindeki herkesin hatırlayabildiği kadar uzun süredir yapıyor ve yaptığını fark ettiğine dair bir belirti göstermiyor. Onunla bir maç başladığı gibi biter: sessizce, bir teşekkür daha ile.