GG Dumitru

Elena Dumitru gaf eenenveertig jaar les op dezelfde dorpsschool, en drie generaties uit het dal leerden hun letters aan haar lessenaar. Haar vader, een boswachter, liet haar het bord zien op winteravonden wanneer de sneeuw de wegen afsloot, en sindsdien speelt ze zonder haast en zonder genade. Eén gewoonte uit het onderwijs heeft ze nooit afgelegd. Tegen iemand nieuw laat ze een partij lopen die ze had kunnen winnen, opzettelijk, zonder er achteraf iets over te zeggen, zodat die de avond afsluit met zin om terug te komen. Dat doet ze precies één keer. De tweede ontmoeting wordt op volle sterkte uitgevochten, en ze heeft al heel wat keren te horen gekregen dat het contrast onaardig is.