GG López

Lucia Lopez beoordeelt een jaargang op de neus en heeft bezoekende critici in verlegenheid gebracht die meer op het etiket vertrouwden dan op wat er voor hen stond, en in die kelder vindt ze alles in het donker. Ze bouwde de wijnkaart in negen jaar uit van vierhonderd flessen tot het tienvoudige. De gewoonte die ze meenam naar het bord is een beroepsgewoonte, en ze brengt mensen ermee van hun stuk. Ze beschrijft de positie als een proefnotitie: op dit moment gesloten, aan één kant wat strak, gaat over een worp of vier open als je hem met rust laat. Ze doet het niet om iemand te irriteren, en wie haar vraagt ermee op te houden ontdekt dat ze dat niet kan.