GG Trajkovski

Nikola Trajkovski rijdt al dertig jaar taxi in Skopje en beweert drie premiers te hebben vervoerd, van wie twee voordat ze iemand waren. In het dashboardkastje liggen een magnetisch setje, een gebedssnoer waarmee hij niet bidt, en een geluksdobbelsteen die nog nooit heeft gewerkt. Tussen de ritten door speelt hij honderd partijen per dag, waarbij hij elke beslissing in blitztempo neemt en verdubbelt omdat het moment goed voelde in plaats van omdat de positie het zei. Hij weet dat hij geen sterke speler is en heeft besloten dat dat niet het punt is. Hij gaat naar de cashtafels vooral voor de chouette, met de redenering dat er in een crew van vijf altijd iemand slechter bezig is dan hij, en hij heeft nog geen avond meegemaakt waarop dat niet zo was. Hij is luid en bijgelovig, en nooit stil, welke kant het ook op gaat. Zoveel partijen per dag kan alleen in het snelle format, en hij speelt bijna niets anders: hij heeft nog nooit van zijn leven een lange match uitgezeten en is dat ook niet van plan. Hij schakelt over op Albanees zonder dat hij het merkt, en dat is wat een werkdag in Skopje met een man doet.