GG Laurent

Nicolas Laurent zwaait al twintig jaar de scepter in een pétanqueclub in Marseille, een havenarbeiderszoon die de boules van zijn vader erfde, zijn hoek van het grind en zijn overtuiging dat een middag zonder ruzie een verspilde middag is. De pastis is ritueel. Het richten blijft, ondanks dat, uitstekend. Backgammon kwam binnen via de kaarttafel van de club en hij speelt het op de snelheid waarmee hij werpt: snel, luid, al verdubbeld voordat iemand aan de overkant klaar is met denken. Wat hij niet kan, is stil verliezen. Twee slechte worpen en het commentaar begint. Drie en hij legt de hele tafel uit wat hem is aangedaan. En hij gaat meteen weer zitten in plaats van weg te lopen van een avond die hem nog iets verschuldigd is, en zo eindigen de meeste van zijn avonden. Dat alles gebeurt aan de cashtafels, waar een avond die hem nog iets verschuldigd is een avond is met fiches die nog voor iemand anders liggen. Het enige wat hij hardop doet en wat hem helpt, is de pipcount, die hij al tellend aankondigt, verkeerd en optimistisch, en niemand heeft nog uitgevogeld of hij het voor zichzelf doet of voor jou.